Barry`s Blog About Photography

Dorotea Lange

2008-07-18T14:45:00.024+04:00

დორეტა ლანჯი (1895, 25 მაისი – 1965, 11 ოქტომბერი)

გავლენიანი ამერიკელი ფოტოდოკუმენტალისტი და ფოტოჟურნალისტია იგი ცნობილია თავისი `დიდი დეპრესიის~ დროინდელი ნამუშევრებით. ლანჟის ფოტოებში ასახულია დიდი დეპრესიის შედეგები. ამ ფოტოებმა დიდი გავლენა მოახდინა დოკუმენტური ფოტოგრაფიის განვითარებაზე. დ. ლანჯი ჰობოკენში, ნიუ-ჯერსის შტატში დაიბადა, მისი ნამდვილი სახელი დორეტა მარგარეტ ნიუზჰორნი იყო, მაგრამ მან დედის ქალიშვილობის გვარი – ლანჟი მიიღო. 1902 წელს, 7 წლისას პოლიომელიტი დაემართა და მარჯვენა ფეხი მოუდუნდა და დაუუძლურდა.დორეტ ლანჟი ფოტოგრაფიას კლარენს უაიტის კლასში სწავლობდა და სტაჟიორად მუშაობდა ნიუ-იორკის რამდენიმე ფოტოსტუდიაშიც. აქედან ერთ-ერთი იყო არნოლდ გენტის ცნობილი სტუდია. 1918 წელს ლანჟი სან-ფრანცისკოში გადავიდა და იქ საკუთარი ფოტოსტუდია გახსნა. 1920 წელს ლანჟი ცოლად გაჰყვა მხატვარ მაინარდ დიქსონს, რომელთანაც ორი შვილი _ დანიელი და ჯონი შეეძინა.დიდი დეპრესიის დასაწყისში, ლანჟმა თავისი ობიექტივი სტუდიიდან ქუჩისკენ მიაბრუნა. იგი გულმოდგინედ გაეცნო მიუსაფარებსა და უმუშევრებს. 1935 წლის დეკემბერში ის დიქსონს გაეყარა და კალიფორნიის უნივერსიტეტის ეკონომიკის პროფესორ პოლ ტეილორს გაჰყვა ცოლად. ტეილორმა ლანჟი სოციალურ და პოლიტიკურ საკითხებში გაანათლა და მათ ერთად აღწერეს სოფლის სიღარიბე, მოიჯარეების და ემიგრანტი მუშების ექსპლუატაცია. მომდევნო 5 წელს ტეილორი ინტერვიუებს იღებდა და მასალებს აგროვებდა, ლანჟი კი ფოტოებს იღებდა. 1935-1939 წლებში, ლანჟის ნამუშევრებმა საყოველთაო სამსჯავროზე გამოიტანეს ღარიბ-ღატაკი ადამიანების, განსაკუთრებით მოიჯარეების, გასაჭირი. ეს ფოტოები ჟურნალ-გაზეთებში იბეჭდებოდა და და მთელი აშშ-ს მასშტაბით ვრცელდებოდა. მისი აქტუალური ნამუშევრები ეპოქის სიმბოლოდ იქცა.1941 წელს თავისი ფოტონამუშევრებისათვის ლანჯი გუგენჰაიმის პრემიით დაჯილდოვდა. პერლ-ჰარბორის შეტაკების შემდეგ მან თავი გაანება პრესტიჟულ დაჯილდოებებს, იმისათვის, რომ აღებეჭდა ამერიკელი იაპონელების გადაყვანა ამერიკის დასავლეთში, გამანაწილებელ ბანაკებში. ბევრი ფოტო ცენზურამ აკრძალა. დღეს მისი ფოტოები ამერიკის ნაციონალურ არქივებსა და უნივერსიტეტებშია დაცული.1952 წელს ლანჟმა დააარსა ფოტოჟურნალი `Aპერტურე~. ცხოვრების ბოლო ორი ათწლეულის მანძილზე ლანჯს ჯანმრთელობა გაუუარესდა _ კუჭი და პოლიომელიტის სინდრომი აწუხებდა. 1965 წელს 70 წლის დ. ლანჟი კიბოთი გარდაიცვალა.

1972 წელს Whitney -ს მუზეუმში მოეწყო ფოტოგამოფენა Executive Order 9066, სადაც ლანჟის 27 ფოტონამუშევარი იყო გამოფენილი.

Magnum in Georgia

2007-11-20T13:43:00.000+04:00

სალამი,
როგორც იქნა მოვერიე ჩემ სიზარმაცეს და გთავაზობთ ახალ თემას.
"მაგნუმი საქართველოში"
ფოტოები საქართველოს სხვადასხვა ეპოქიდან, სხვადასხვა ხალხზე და ადგილებზე. ზოგი ცნობილი, ზოგიც უცნობი, მაგრამ ყველა ძალიან საინტერესო. თან ფოტოებს კომენტარებს მივუწერ, რომ უფრო საინტერესო დასათვალიერებელი იყოს.

ანრი კარტიე ბრესონი. 1972 წელი.

ერთ-ერთი საუკეთესო ფოტო საქართველოს თემაზე. კახეთი, ალავერდი.

სოციალისტური შრომის გმირი თამარ ყუფუნია. ეს ისე, ხუმრობით : )

რუსთავის მიმდებარე ტერიტორია. წინა კვირას ვიყავი რუსთავში. დაახლოვებით იმ ადგილზე, სადაც ფოტოა. მეცხვარეც ვნახე დიდი ფარით, მაგრამ ასეთი აეროდრომი კეპი არ ეხურა.

მარტინა ფრანკი. 1972 წელი

ჭეშმარიტი ქართული ქეიფი.

რაღაც ზეიმი. კახეთს ჰგავს.

იოზეფ კუდელკა 1997-1999 წლები.

აჭარა, ბათუმი.

თბილისობა

იან ბერი 1993 წელი.

1993 წელი. ველასთვის ნაცნობი და საყვარელი სიტუაცია. ეჰ .......

პატრიკ ზაჰმანი 1989 წელი.

ასე იწყებოდა ყველაფერი.

რობერტ კაპა. წელი უცნობია.

ეკლესიის მსახური.

ტომას დვორჟაკი 1993-2003 წლები.

გურჯაანელები მიარბენინებენ სტალინის თავს. სად? გაურკვეველია.

ზეიმია. მეორე მსოფლიო ომში გამარჯვების 50 წლისთავს აღნიშნავენ.

ესენი განძს ეძებენ.

არსებობს თქმულება, რომ ვიღაცას, თბილისში, სტალინის ყველაზე დიდი ძეგლი ტრამვაების პარკის ეზოში დაუმარხავს.

თურმე ლაღიძეში ალკოჰოლური სასმელებიც ჰქონიათ : )

თქვენ, დემოკრატია ლობიოს ჭამა ხომ არ გგონიათ?

პანკისის ხეობაში მხცოვრები ჩეჩენი ლტოლვილების საპროტესტო აქცია, რუსეთის წინაარმდეგ.

კრიმინალების საწინააღმდეგო სპეცოპერაცია. კახეთი.

ზურაბ ჟვანია.

რევოლუცია მწიფდება. 2003 წელი.

წითელი ხიდი. შავიბაზრობა.

უცნობი ხალხის, კარგი ფოტო.

აფხაზეთი. 1993 წელი ......

სამხედრო აღლუმი. 1995 წელი.

თბილისის არასრულოვანთა კოლონია.

თბილისი. 1994 წელი. დაღუპული პოლიციის თანამშრომლის დასაფლავება.

ქალი ლეგენდა ნინო რამიშვილი.

პანკისის ხეობა. სოფელი დუისი. 2000 წელი.

იონას ბენდიქსენი (ყველაზე ახალგაზრდა მაგნუმელი) 2005 წელი.

ავტორის კომენტარი: "My passport with the visa for Abkhazia, a country that in many ways does not exist."

ეს ფოტო, კომპიუტერული Action თამაშიდან ამოღებულ კადრს ჰგავს.

სოხუმის სანაპირო.

ბევრი ცუდი მოსაგონარი ექნება

შავი ზღვა. მზის ჩასვლა.

ზუგდიდი. ეს კაცი აკვირდება მზის დაბნელებას.

ჯონ ვინკი 1999 - 2000 წლები.

უშგულობა.

უშგულში რა უნდა აკეთო ზამთარში? დააყენო სატელიტური ანტენა და უყურო ტელევიზორს!

ლტოლვილი აფხაზეთიდან.

საპარიკმახერო.

გზა პანკისის ხეობისკენ.

ლამაზია, თან ზამთარია.

ინგე მორატი 1967 წელი.

კახეთი. ყურძნის ფესტივალი. მოხუცი კაცი ეკლესიას უვლის გარშემო და კოცნის ყველა კუთხეს.

კახეთი, ალავერდი. ფოტოგრაფი იღებს მამაკაცთა ანსამბლს.

გიორგი პინკხაასოვი 1982-1985 წლები.

თბილისი, აბანო.

თბილისი.

საპარიკმახერო. ინტერიერს ალამაზებს ფრანგი მსახიობი ფერნანდელი.

ერიხ ლესინგი, წლები უცნობია.

слава к.п.с.с.

სამკერვალო სალონი.

კარლ დე კეიზერი 1988-1989 წლები.

აბანო.

ფილმის გადაღება. საინტერესოა რომლის?

კვლევითი ცენტრი. პროფესორი გურამ გვასალია.

კეთილი ქალბატონი ხოცავს ბაქტერიებს.

Ragnar Axelsson (RAX)

2007-09-27T20:46:00.001+04:00

ახალი აღმოჩენა ჩემთვის
რაგნარ აქსელსონი, რომელიც თავის თავს RAX-ს უწოდებს, ისლანდიაში დაბადებული და გაზრდილი ფოტოგრაფია. მან თავისი კარიერა ფოტორეპორტიორობით დაიწყო და მალევე გაითქვა სახელი როგორც ნიჭიერმა ფოტოგრაფმა.

ამას მოჰყვა ისეთ წამყვან გამოცემებსა და სააგენტოებთან მუშაობა, როგორებიცაა "ნეიშენელ ჯეოგრაფიკი", "ფიგარო", "შტერნი", "ტაიმი" და სხვ. იგი იღებს შავ-თეთრ ფოტოებს. თავისი წარმომავლობისა და ხასიათის გამო მისთვის მთავარი თემა ჩრდილოეთია. ერთ-ერთ მის წიგნს ჰქვია “ჩრდილოეთის სახეები” (Faces of the North ), სადაც შესულია 15 წლის მანძილზე ისლანდიაში, ფარერის კუნძულებსა და გრენლანდიაში გადაღებული ასეულობით თემატური შავ-თეთრი ფოტოს კოლექცია.

რაგნარმა იმოგზაურა ციმბირშიც, სადაც თავისი ჩვეული სტილით გადაიღო შავ-თეთრი ფოტოები ციმბირში მცხოვრები ხალხებისა და მათი ყოფის შესახებ.
შემოგთავაზებთ ნაწყვეტს მისი მიცემული ინტერვიუდან:

ჟურნალისტი - რომელ კამერას (კამერებს) იყენებდით “ჩრდილოეთის სახეების გადაღების დროს?

RAX – ძირითადად Leica M4-P-სა და Leica M6-ს. აგრეთვე ვიყენებდი Mamiya 7-ს (6X7 ფორმატზე), იშვიათად Pentax 6x7-სა და Linhof 6x12-ს.

ჟურნალისტი – როდესაც რაიმეს გადასაღებად მიდიხართ, რომელ ფირს ანიჭებთ უპირატესობას?
RAX – ძირითადად ვიყენებდი Tri-X-ს , რომელსაც თავი დავანებე, აგრეთვე Technical Pan 25-ს. ვფიქრობ, რომ რთულად გასამჟღავნებელია, მაგრამ შედეგი იდეალურია. დღეისათვის ვცდილობ გამოვიყენო Kodak TMAX 100 , რომელიც ძალიან მომწონს, იმიტომ რომ ძალიან კარგი "მარცვალი" აქვს.

ჟურნალისტი – როგორ დაანებეთ თავი "ლეიკას" ფირმის აპარატების გამოყენებას?
RAX – ლეიკას დასაწყისში ვხმარობდი. მამაჩემი - ისიც ფოტოგრაფი იყო - ამ კამერას იყენებდა და მეც მიმაჩნდა, რომ მას კარგი ლინზები ჰქონდა.

ჟურნალისტი – ისეთ ექსტრემალურ კლიმატურ პირობებში, როგორშიც თქვენ იღებდით, ლეიკას კამერები როგორ მუშაობდა?
RAX – გრენლანდიაში -40 ცელსიუსის ტემპერატურის პირობებში ლეიკა ერთადერთი კამერა იყო, რომელიც გამართულად მუშაობდა. რასაც ვერ ვიტყვი მამიასა და ქენონზე.

ჟურნალისტი – რომელ ობიექტივებს ხმარობდით “ჩრდილოეთის სახეების” გადაღების დროს?
RAX – ლეიკაზე ძირითადად 21მმ-დან 50მმ-მდე დიაპაზონში, ხოლო მამიაზე _ 43 მმ. თან მქონდა წაღებული 200მმ ობიექტივი პენტაქსზე იმ შემთხვევისთვის, თუ ახლო-მახლო პოლარული დათვები გამოჩნდებოდნენ. მე თვითონ უპირატესობას ფართოკუთხიან ობიექტივებს ვანიჭებ. სხვა ლინზებს მხოლოდ იმ შემთხვევაში ვხმარობ, თუ გაზეთისთვის მაქვს მოსამზადებელი ახალი ამბები ან რაიმე სპორტული შეხვედრა.

ჟურნალისტი – ვინ არის თქვენი იდეალი? ვისგან იღებთ შთაგონებას?
RAX – ბევრნი არიან. ვათვალიერებ ფოტოებს მთელი მსოფლიოდან. ბევრი ფოტოგრაფის ნამუშევრების თვალიერებისას თავს ბედნიერად ვგრძნობ ხოლმე. მიყვარს ძველი ოსტატები: იუჯინ სმიტი (W. Eugene Smith) და Life-ის ბევრი ძველი ფოტოგრაფი. ისინი გენიოსები იყვნენ. მერი ელენ მარკი (Mary Ellen Mark) ჩემი კარგი მეგობარია. მიყვარს მისი ნამუშევრები. ჩემი ერთ-ერთი უსაყვარლესი ფოტოგრაფია ბრესონი (Henry Cartier Bresson )მგონია, რომ `დღეისათვის ჯეიმს ნეჩუეია (James Nachtwey ) ერთ-ერთი საუკეთესო. წყნარია და ყოველთვის გასაოცარ ფოტოებს გვიჩვენებს.

რაქსის უამრავ გამოფენებზე და წარმატებებზე აღარ ვილაპარაკებ, დანარჩენი შეგიძლიათ ნახოთ მის პერსონალურ საიტზე

www.rax.is

Abbas

2007-09-18T11:54:00.000+04:00

აბასი პარიზში გადასახლებული ირანელი ფოტოგრაფია.

თავისი შემოქმედება მან მიუძღვნა ფორმირების პროცესში მყოფი სამხრეთის სოციალურ და პოლიტიკურ სფეროს. 1970 წლიდან მოყოლებული, მისი ძირითადი ნამუშევრები ქვეყნდებოდა მსოფლიოს ჟურნალებსა და სხვადასხვა გამოცემებში და მოიცავდა ბიფარის, ბანგლადეშის, ოლსტერის, ვიეტნამის, ცენტრალური აღმოსავლეთის, კუბის, ჩილეს ომებსა და რევოლუციებს. აგრეთვე მომზადებული აქვს თემა, სამხრეთ აფრიკაში, აპართეიდის შესახებ.
1978 – 1980 წლებში აბასმა გადაიღო ირანის რევოლუცია და 17-წლიანი დევნის შემდეგ, 1997 წელს, ირანში დაბრუნდა.მისი წიგნი “ირანის დღიური _ 1971-2002” მისივე გადაღებული ფოტოებისა და დაწერილი დღიურის კრიტიკულ ინტერპრეტაციას წარმოადგენს.
1983 – 1986 წლებში, მან მექსიკაში იმოგზაურა. აბასი ისე იღებს ფოტოების სერიას ქვეყნის შესახებ, თითქოს რომანს წერდეს.
1987 – 1994წწ იმოგზაურა ფხენიანიდან მაროკოში, გადაიღო ისლამის აღორძინება. მისი გამოფენა და წიგნი “ალაჰ ო აკბარ” ასახავს მუსლიმური საზოგადოების შინაგან დაპირისპირებებს და მის კავშირს მითოსურ წარსულსა და მოდერნიზებულ დემოკრატიულ მომავალს შორის.
2000 – 2002 იგი მუშაობს ანიმიზმის თემაზე. იგი თავს ანებებს ამ პროექტს ნიუ-იორკის 11 სექტემბრის ტერორისტული თავდასხმის წლისთავზე.
დღეს აბასი რელიგიების დაპირისპირების თემაზე მუშაობს. მის ნამუშევრებში რელიგიები განსაზღვრულია როგორც კულტურა და არა როგორც რწმენა.
1981 წლიდან აბასი სააგენტო MAGNUM-თან თანამშრომლობს.

Brassaï

2007-09-13T10:07:00.000+04:00

Brassaï

ბრასაი (Gyula Halász-ის ფსედონიმი)

(1899წ. -1984წ.)უნგრელი ფოტოგრაფი, სკულპტორი და რეჟისორი, რომელმაც სახელი გაითქვა საფრანგეთში.

ბრასაი დაიბადა ქალაქ ბრაშოვში, ტრანსილვანიის (რუმინეთი) სამხრეთ-აღმოსავლეთში, უნგრელი მამისა და ამერიკელი დედის ოჯახში. როცა ბრასაი სამი წლისა იყო, მისი ოჯახი საცხოვრებლად გადავიდა პარიზში, სადაც მამამისი ლექციებს კითხულობდა სორბონის უნივერსიტეტში.ბრასაი ბუდაპეშტის სახვითი ხელოვნების აკადემიაში სწავლობდა სკულპტურასა და ფერწერას. შემდეგ მას მოუწია ავსტრო-უნგრეთის არმიის კავალერიაში სამსახური, სადაც პირველი მსოფლიო ომის დასრულებამდე მოუხდა დარჩენა. 1920 წელს ბრასაი გადადის ბერლინში და მუშაობას იწყებს ჟურნალისტად და ამავდროულად სწავლას განაგრძობს ბერლინის შარლოტენბურგის ხელოვნების აკადემიაში.

1924 წელს იგი კვლავ ბრუნდება პარიზში, სადაც ცხოვრების ბოლომდე რჩება. ფრანგული ენის დასახვეწად ბრასაი მარსელ პრუსტს კითხულობდა ორიგინალში. იგი პარიზში მონპარნასზე ცხოვრობდა უამრავი ხელოვანისა და შემოქმედის გარემოცვაში. ის პარიზშიც ჟურნალისტად მუშაობდა. ბრასაი მალევე დაუმეგობრდა ჰენრი მილერს, ლეონ-პოლ ფარგს და პოეტ ჟაკ პრევერს. თავისმა საქმიანობამ და ქალაქის სიყვარულმა, რომლის ქუჩებშიც ხშირად უხდებოდა ღამღამობით ხეტიალი, ბრასაი ფოტოგრაფიის სიყვარულამდე მიიყვანა. მოგვიანებით ბრასაი წერდა, რომ ფოტოგრაფიამ საშუალება მიცა, დაენახა პარიზული ღამეები, ქალაქის ქუჩებისა და პარკების სილამაზე წვიმასა და ნისლში.მან თავის ფოტოებში ქალაქის არსი აღბეჭდა. 1933 წელს გამოსცა თავისი პირველი ფოტოალბომი “პარიზი ღამით”. მის გარჯას უშედეგოდ არ ჩაუვლია. პარიზის მივარდნილი ადგილების გადაღების პარალელურად ბრასაი იღებდა პარიზის მაღალ საზოგადოებას მათ ცხოვრებას, ინტელექტუალებს, ბალეტს, ოპერას და ა.შ. მას გადაღებული ჰყავს ბევრი თავისი შემოქმედი მეგობარი, მათ შორის სალვადორ დალი, ანრი მატისი, პაბლო პიკასო, ალბერტო ჯაკომეტი... '

ბრასაის თავისმა ფოტოებმა მსოფლიო აღიარება მოუტანა. ის მოგზაურობდა, გამოფენებს ატარებდა, ლექციების კითხულობდა.

1956 წელს მისმა ფილმმა Tant qu'il y aura des bêtes მიიღო კანის კინოფესტივალის ჯილდო, როგორც ყველაზე ორიგინალურმა ფილმმა.

1978 წელს მიიღო საფრანგეთის ნაციონალური ფოტოკონკურსის გრანპრი.როგორც ფოტოგრაფს, გამოქვეყნებული აქვს 17 წიგნი.

1961 წელს ბრასაი თავს ანებებს ფოტოების გადაღებას და მთელ თავის ენერგიას ახმარს ქვისა და ბრინჯაოსაგან ქანდაკებების კეთებას.

ბრასაი გარდაიცვალა 1984 წლის 8 ივლისს, 85 წლისა. დასაფლავებულია პარიზში, მონპარნასის სასაფლაოზე.

2000 წელს მისი ქვრივის დახმარებით ჟორჟ პომპიდუს ცენტრში გაიმართა მისი ნამუშევრების დიდი გამოფენა.

Lola Álvarez Bravo

2007-07-19T22:34:00.000+04:00

ლოლა ალვარეს ბრავო (Lola Alvarez Bravo)

პირველი ქალი ფოტოგრაფი იყო მექსიკაში. ის ერთ-ერთი წამყვანი ფიგურა იყო მექსიკის პოსტრევოლუციური რენესანსის პერიოდში ფრიდა კალოს, თინა მანდოტის, დიეგო რივერასა და მანუელ ალვარეს ბრავოსთან ერთად. (მისი მოღვაწეობა აღსანიშნავია როგორც მისი ნამუშევრების მრავალფეროვნების, ასევე ხარისხის თვალსაზრისით. ის ფოტორაფიას სხვადასხვა კუთხით უდგებოდა _ მუშაობდა როგორც ფოტოჟურნალისტი, კომერციული ფოტოგრაფი და პროფესიონალი პორტრეტისტი. ამავე დროს იგი ინტენსიურად იღებდა ადამიანების, ადგილებისა და საგნების დოკუმენტურ ფოტოებს თავის მშობლიურ მექსიკაში. უყვარდა აგრეთვე ფოტომონტაჟი. ამას გარდა, მან ძალზე მნიშვნელოვანი როლი შეასრულა მექსიკის კულტურის განვითარებაში, როგორც შესანიშნავმა ფოტოგრაფიის მასწავლებელმა, მრავალი გამოჩენილი მექსიკელი მსახიობისა და მწერლის მეგობარმა (რომლთა უმეტესობა გადაღებული ჰყავდა) და პრესტიჟული გალერეის მფლობელმა, სადაც პირველად გამოფინა თავისი მეგობრის, ფრიდა კალოს პორტრეტების სერია.
ლოლა დაიბადა ჯალისკოში (Jalisco), შეძლებული მექსიკელების ოჯახში. როდესაც სამი წელი შეუსრულდა, მისი ოჯახი საცხოვრებლად მეხიკო სიტიში(Mexico City) გადავიდა და თავისი ხანგრძლივი ცხოვრების ბოლომე იქ იყო მისი ძირითადი საცხოვრებელი ადგილი, ორი წლის გამოკლებით, როდესაც იგი ცხოვრობდა ოაქსაკაში (Oaxaca) თავის მაშინდელ ქმართან, მანუელ ალვარეს ბრავოსთან ერთად (Manuel Alvarez Bravo). ლოლამ მშობლები ადრე დაკარგა და თავისი ნახევარძმის ოჯახში გადასახლდა, სადაც მეზობლად გაიცნო თავისი მომავალი ქმარი. ისინი 1925 წელს დაქორწინდნენ.
ლოლამ ფოტოების გადაღება 1926 წელს დაიწყო თავისი ქმრის ხელმძღვანელობით და ექვსი წლის მანძილზე მანუელი ასწავლიდა ფირების გამჟღავნებას, ლაბორატორიაში მუშაობას, ბეჭდვას და ყველაფერს ფოტოგრაფიის შესახებ. მიუხედავად იმისა, რომ ზოგი მისი ფოტოები მანუელის გავლენას განიცდიდა – მათ ერთნარი კამერები ჰქონდათ, ერთნაირ ფირებს ხმარობდნენ – 1940-50 წლებში ლოლამ საკუთარი ესთეტიკური ხედვა დაიმკვიდრა. იგი კონცენტრირებული იყო ორ განსაკუთრებულ, მუშაობის მკვეთრ ტიპზე: ეს იყო პორტრეტები და ქუჩის ფოტოგრაფია. 1934 წელს ლოლა და მანუელი გაშორდნენ, მაგრამ ლოლამ გადაწყვიტა, ქმრის გვარი დაეტოვებინა. მას შემდეგ ლოლამ თავისი კარიერა ცალკე განაგრძო. მან მონახა თავისი გარემომცველი სამყაროს გამოხატვის საკუთარი პოეტური ხერხები და შექმნა მიმზიდველი ფოტოები. ლოლა გარდაიცვალა 1993 წელს, 86 წლის ასაკში.

ლოლას საყვარელი კამერა "Graflex"

Josef Koudelka

2007-07-15T19:10:00.000+04:00

კუდელკა,
ფრანგული წარმოშობის ჩეხი ფოტოგრაფი.

იღებდა პატარაობიდან, 6X6 ფორმატის “Bakelite” კამერით. იღებდა ოჯახის წევრებს და იმ გარემოს სადაც ცხოვრობდა. 1961 წელს დაამთავრა პრაღის უნივერსიტეტი და ინჟინრად დაიწყო მუშაობა. იმავდროულად იღებდა სპექტაკლებს “Rolleiflex” კამერით.
1968 წელს, ვიდრე სამშობლოს დატოვებდა, კუდელკა პრაღაში წითელი არმიის შეჭრას შეესწრო, რაც ფოტოფირზე აღბეჭდა კიდეც. აღნიშნულმა რეპორტაჟმა “რობერტ კაპას” სახელობის ოქროს მედალი დაიმსახურა. ამ ჯილდომ განსაზღვრა მისი ცხოვრების მიზანი და მომავალი კარიერა. 1970 - 1980 წლებში კუდელკა ცხოვრობდა ინგლისში . მუშაობდა სხვადასხვა გრანტზე და პროქტზე: Gypsies (1975) ანდ Exiles (1988). კუდელკას მუშაობაში ეხმარებოდნენ ანა ფაროვა (ჩეხი ისტორიკოსი); ჰენრი კარტიე ბრესონი; ელიოტ ერვიტი. 1974 წლიდან არის მაგნუმის საგენტოს წევრი. 1987 წელს მიიღო საფრანგეთის მოქალაქეობა და მიეცა საშუალება 1990 წელს დაბრუნებულიყო პრაღაში, სადაც ძირითადად მშობლიური მხარის პეიზაჟებს გადაღება დაიწყო. ამჟამად კუდელკა ცხოვრობს სფრანგეთში და პანორამული კამერით ევროპის პეიზაჟების გადაღებაზე მუშაობს.

ახალი წიგნის პრეზენტაცია

http://www.youtube.com/watch?v=pJbrFBX8vcs

MAGNUM History

2007-06-23T00:13:00.000+04:00

“მაგნუმი” მეორე მსოფლიო ომის დამთავრებიდან ორი წლის შემდეგ შეიქმნა. ყველაზე პრესტიჟული ფოტოსააგენტო ოთხმა ფოტოგრაფმა დააარსა. ესენი არიან რობერტ კაპა, ანრი კარტიე-ბრესონი, ჯორჯ როჯერი და დევიდ “ჩიმ” სეიმური. (Robert Capa, Henri Cartier-Bresson, George Rodger and David "Chim" Seymour )
1947 წელს მათ შექმნეს “მაგნუმი”, რათა გამოეხატათ თავიანთი ინდივიდუალური ბუნება, როგორც ადამიანური, ასევე ფოტოგრაფიული თვალსაზრისით. რეპორტიორისა და ხელოვანის უნიკალური ნარევი _ ესაა მაგნუმის მიმართულება, რომელიც ხაზს უსვამს არა მხოლოდ იმას, თუ რას ხედავს ფოტოგრაფი, არამედ იმასაც, თუ როგორ ხედავს.

Le Monde-ისთვის მიცემულ ინტერვიუში ლეგენდარული ფოტოგრაფი ანრი კარტიე- ბრესონი ამბობს: “საფრანგეთში რომ დავბრუნდი, უძლური ვიყავი. განთავისუფლების (მეორე მსოფლიო ომის) შემდეგ ქვეყნები ერთმანეთისგან იყვნენ იზოლირებულნი. ხალხი ცნობისმოყვარეობით იყო შეპყრობილი. ჩემს ოჯახს ცოტაოდენი ფული ჰქონდა, რაც საშუალებას მაძლევდა, ბანკში არ მემუშავა. “მაგნუმთან” ერთად გაჩნდა ისტორიების მოყოლის აუცილებლობა. ერთხელ კაპამ მითხრა: “ნუ მიიკარი სიურრეალისტი ფოტოგრაფის იარლიყი, ფოტოჟურნალისტი იყავი, თორემ მანიერიზმში ჩაეფლობი. სიურრეალიზმი შენს პატარა გულში შეინახე, ჩემო ძვირფასო. მუდამ გახსოვდეს, რომ კი არ უნდა იდარდო, უნდა იმოქმედო!” ამ რჩევამ ჩემი თვალსაწიერი გააფართოვა.

“მაგნუმის”კიდევ ერთმა დამაარსებელმა, ინგლისელმა ჟორჯ როჯერმა, დაადასტურა, რომ მისმა კოლეგამ, რობერტ კაპამ, სააგენტოს დინამიკურმა ხელმძღვანელმა, იწინასწარმეტყველა ფოტოგრაფიის როლი მომავალში, მეორე მსოფლიო ომის შედეგ, რასაც, თავის მხრივ წინ უძღოდა პორტატიული კამერებისა და მაშინდელზე უკეთესი შუქმგრძნობიარე ფირების გამოგონება. “ის მიხვდა, რომ პატარა კამერები, რომლებიც სწრაფი და უხმაუროა, მოსახმარად უნიკალური იქნებოდა. “მინი-კამერები და მაქსიმალური შესაძლებლობები” _ ამ სახით დაინახა მან ჩვენი მომვალი.

როჯერმა სახელი გაითქვა ბლიცისა (ინგლისის დაბომბვა ნაცისტების მიერ) და ბერგენ-ბელსენის (ნაცისტების საკონცენტრაციო ბანაკის) გადაღებული ფოტოებით. იაპონელ ჯარისკაცებს რომ გაჰქცეოდა, ბირმაში მას მოუხდა ბამბუკის ტყეებში ხუთასამდე კილომეტრის ფეხით გავლა. როჯერმა, მას შემდეგ, რაც შოკი მიიღო საკონცენტრაციო ბანაკის გადაღებისას, სამხედრო ფოტოგრაფიას თავი გაანება _ მან გაიაზრა, რომ იღებდა ლამაზ კომპოზიციებს გროვად დაწყობილი გვამებისგან. ბრესონმა ომის უმეტესი ნაწილი გერმანელების ტყვეობაში გაატარა, მესამე ცდაზე იგი ტყვეობიდან გამოიქცა და საფრანგეთის წინააღმდეგობას შეუერთდა. პოლონეთში დაბადებულმა დევიდ სეიმურმა (მეტსხელად “ჩიმმა”) მშობლები მეორე მსოფლიო ომის დროს დაკარგა (მამამისი ებრაულსა და იდიშზე წიგნების გამომცემელი იყო). უნგრელმა კაპამ, რომლის სახელიც ომის ფოტოგრაფიის სინონიმი გახდა, ესპანეთის სამოქალაქო ომიდან მოყოლებული, შექმნა მღვრიე (ინტუიციური, შინაგანი) ფოტოები D-Day(ნორმანდის დაბომბვის) შეტევის შესახებ, რომლებიც მისი სიმბოლო გახდა. “მაგნუმის” ოთხიდან ორი დამფუძნებელი, კაპა და ჩიმი, ტრაგიკულად დაიღუპა ომის გადაღების დროს.

ამ ოთხეულმა “მაგნუმი” იმისათვის შექმნა, რომ თვითონაც და სხვა ფოტოგრაფებსაც, შესაძლებლობა ჰქონოდათ, ჟურნალების წესებისა და ფორმულების მიხედვით არ ემუშავათ და საქმე თავიანთ გემოზე ეკეთებინათ. საწყის ეტაპზე სააგენტოები დაარსდა პარიზსა და ნიუ-იორკში, ცოტა ხნის წინ მათ დაემატა ოფისები ლონდონსა და ტოკიოში. ისინი დაარსდა როგორც კოოპერატივი, რომელშიც თანამშრომლები, თანადამაარებლების ჩათვლით (მარია ეისნერი, რიტა ვანდივერტი) სხვა ფოტოგრაფებს ეხმარებიან. საავტორო უფლებები ეკუთვნის ფოტოს ავტორს და არა ჟურნალს, რომელმაც ნამუშევარი გამოაქვეყნა. ეს იმას ნიშნავს, რომ ფოტოგრაფს შეუძლია გადაწყვიტოს, გადაიღოს სადმე შიმშილობა, შემდეგ გამოაქვეყნოს ჟურნალ “Life”-ში და სააგენტოს შემდეგ უფლება ექნება ეს ფოტოები მიჰყიდოს სხვა ქვეყნებში ისეთ ჟურნალებს, როგორებიცაა “Paris Match” და “Picture Post”. ეს ფოტოგრაფს საშუალებას აძლევს, იმუშაოს ისეთ თემებზე, რომლებზეც თვითონ მოსურვება, რაიმე სპეციალური დავალების გარეშე.
იმ დროს, ფოტოგრაფებს დიდ უპირატესობა ჰქონდათ: მსოფლიოში ბევრი ადგილი იყო, სადაც არც ერთი ფოტოგრაფი არ იყო ნამყოფი. მათ შეეძლოთ აერჩიათ და წასულიყვნენ თითქმის ნებისმიერ ადგილზე, სადაც ჯორჯი მუთითებდა, რადგანაც ადრე კაცს შეეძლო “ფოტოები გადაეღო ნებისმიერ თემაზე და ჟურნალებს აჟიოტაჟი აეტეხათ; მაგრამ მცდარი იყო აზრი, რომ სულ ასე იქნებოდა.”

“მაგნუმის” პირველი ნაბიჯი იყო მსოფლიოს დაყოფა გადასაღებად მოსახერხებელ ნაწილებად: ჩიმი ევროპაში იღებდა, ბრესონი _ ინდოეთსა და შორეულ აღმოსავლეთში, როჯერი _ აფრიკაში და კაპა კი ამერიკაში ბილ ვანდივერტს (ამერიკელს, რომელიც დაეხმარა “მაგნუმის” ჩამოყალიბებაში და მალევე ჩამოშორდა მათ) ცვლიდა. მათ თავიდანვე გაუჩნდათ კარგი შემოსავალი. მაგალითად, კაპამ რეპორტაჟი გააკეთა საბჭოთა კავშირიდან: “მზერა ცენზურის გარეშე “რკინის ფარდის” იქითა მხარეს” (uncensored look behind the Iron Curtain) თავის მეგობარ, მწერალ ჯონ სტეინბეკთან ერთად. (გამოქვეყნდა "Ladies Home Journal"-ში, რომლისგანაც კაპამ 20,000 დოლარი მიიღო ჰონორარად; ცნობილია აგრეთვე ბრესონის გადაღებული ინდოეთის ღირსშესანიშნაობები და განდის მკვლელობის რეპორტაჟები.

ძალიან დიდი მნიშვნელობა ჰქონდა იმას, რომ მაგნუმის ფოტოგრაფებს თავიანთთვის სასურველი თემების არჩევის საშუალება ჰქონოდათ და მათზე ხანგრძლივად ემუშავათ. არც ერთ მათგანს არ უნდოდა, რომ დისკომფრტი ჰქონოდა რედაქციის მხრიდან. მათ სჯეროდათ, რომ ფოტოგრაფებს ფოტოებში უნდა გამოეხატათ საკუთარი თვალსაზრისი, რომელიც აღბეჭდვის ნებისმიერ სტერეოტიპულ მეთოდს სცილდება.

“ჩვენ ხშირად ვიღებთ მოვლენებს, რომელსაც “ახალ ამბებს” ეძახიან”, _ განუცხადა კარტიე-ბრესონმა ბაირონ დობელს, ჟურნალ “Popular Photography”-ს ჟურნალისტს 1957 წელს, _ “მაგრამ ზოგი ახალ ამბავს ყვება ნაბიჯ-ნაბიჯ, დეტალურად, თითქოს ბუღალტრულ ანგარიშს აკეთებდეს. სამწუხაროდ, ასეთი ჟურნალის ფოტოგრაფები, საკითხს ყველაზე არასაინტერესო კუთხით უდგებიან. ეს რომელიმე ისტორიკოსის მიერ ვატერლოოს ბრძოლის დეტალების აღწერასა ჰგავს: ამდენი და ამდენი კაცი დაიღუპა და ამდენი და ამდენი ზარბაზანი გამოიყენესო. კითხულობ ამ ანგარიშს და გგონია, რომ საგნების აღწერაა. მაგრამ, თუ თქვენ სტენდალის “პარმის სავანეს” წაიკითხავთ, თქვენ ბრძოლის ველზე იქნებით და პატარა სიმბოლურ დეტალებს დაიჭერთ... ცხოვრება არ შედგება ისტორიებისგან, რომელიც, შეგიძლია ვაშლის ღვეზელივით ნაჭრებად დაჭრა. არ არსებობს ისტორიასთან მიდგომის სტანდარტული გზა. ჩვენ სიმართლე უნდა გამოვაღვიძოთ. ეს არსებული რეალობის პოეზიაა.”

MAGNUM

2007-06-14T21:54:00.000+04:00

“მაგნუმი” ფოტოგრაფიული გაერთიანებაა, რომლის პატრონებიც მისივე წევრი ფოტოგრაფები არიან. მაგნუმელები თავიანთი ინდივიდუალური ძლიერი ხედვით აფიქსირებენ სამყაროს და გვიჩვენებენ ხალხს, მოვლენებს, თემებს და პიროვნებებს. თავისი ნიუ-იორკის, ლონდონის, პარიზისა და ტოკიოს ოთხი ძირითადი ოფისისა და თხუთმეტი ფილიალის მეშვეობით "მაგნუმი" ფოტოებს აწვდის პრესას, გამომცემლებს, სარეკლამო აგენტებს, ტელევიზიას, გალერეებსა და მუზეუმებს მთელ მსოფლიოში.
მაგნუმის ფოტოების ბიბლიოთეკა ცოცხალი არქივია, რომელიც ყოველდღიურად განახლდება ახალი ნაშრომებით მთელი მსოფლიოდან. ბიბლიოთეკა ინახავს ნაშრომებს, რომლებიც მაგნუმელებმა სხვადასხვა დროს შექმნეს, ასევე ზოგიერთ განსკუთრებულ კოლექციასაც არამაგნუმელი ფოტოგრაფებისაგან. იქ დაახლოებით 1 მილიონ ფოტომდეა, როგორც დაბეჭდილი, ასევე ნეგატივის სახით, რომელთაგან 350,000-ის ნახვა შესაძლებელია მაგნუმის საიტზე.
ბიბლიოთეკაში, ესპანეთის სამოქალაქო ომიდან მოყოლებული დღემდე, უმეტესი მნიშვნელოვანი მოვლენა და პიროვნებაა შესული. აქვეა მუდმივად განახლებადი თემები მსოფლიოს თითქმის ყველა ქვეყნის ინდუსტრიის, საზოგადოებისა და ხალხის, საინტერესო ადგილების, პოლიტიკისა და ახალი ამბების, კატასტროფებისა და კონფლიქტების შესახებ. მაგნუმის ფოტობიბლიოთეკა ასახავს მსოფლიოს ცხოვრების ყველა ასპექტს და საუკეთესო დოკუმენტალისტი ფოტოგრაფების უნიკალურ ხედვას. მოკლედ, თუ ხედავთ მაგარ ფოტოს და ვერ იხსენებთ, ვინ გადაიღო ან სად შეიძლება მისი ნახვა, სავარაუდოდ, ეს მაგნუმი იქნება.

"მაგნუმი აზრების ერთიანობა, ადამიანების თვისებების ერთგვარობა და ცნობისმოყვარეობაა იმის მიმართ, თუ რა ხდება მსოფლიოში, იმის პატივისცემაა, რაც ხდება და სწრაფვაა ყოველივე ამის ვიზუალური დაფიქსირებისაკენ."
ანრი კარტიე-ბრესონი